(( ۱۵۹))
بشتابید ، عجله کنید ، فرصت را از دست ندهید ماه ، ماهِ استغفار است و ماه العفو ، العفو کردن و طلب بخشش و غلط کردم و گوُه خوردم و دستمال زدن غفار است .

حالم از آدمهایی که در تمام طول سال در حال گناه کردن هستند و لحظه شماری می کنند تا ماه رمضان و شبهای قدر فرا برسد بهم می خورد.

از آدم هایی که گناهانشان به اندازه کف دریا ها و ریگ بیابان ها و ستاره های آسمان هست و برای طلب بخشش وآمرزیده شدن بر این باور هستند که در شبهای رمضان و قدر با زور زدن و ریختن چند قطره اشک و گذاشتن کتابی بر فرق سر، که حتی در یک صفحه از آن نمی توانند یک خط از آن کتاب را با تلفظ صحیح بخوانند حالم بهم می خورد.

قرآن را بر روی همان سری که در رختخواب های گناه هم شاید آرامیده باشد قرار می دهند و دست به دامن کسانی می شوند که حتی به یک حدیث آنها هم تا به حال عمل نکرده اند و یا یک درس از آنها یاد نگرفته اند و به غیر از ردیف کردن اسمشان ( آن هم به صورت شعر) از اولین تا دوازدهمین گمان نمی کنم شناخت واقعی دیگری از امامت داشته باشند.

چشم درد می گیرم وقتی آدم های را می ینم که به مسجد می آیند تا آن همه گناهانشان یکهو پاک شود ( توبه ).

تصور اینکه بعد از خاموش شدن چراغها در مسجد شهرمان چقدر آدم گناه کار و کثیف در حال آه و ناله کردن و گریه کردن و العفو ، العفو کردن هستند و هرمس در یک جای مقدس در کنار این همه آدم گناه کار و کثیف( که با چادر و ریش هستند) قرار گرفته برایم چندش آور است.

همیشه بر این باور هستم که ذره ای از روح پرستنده رحمان در ما ( هرمس و تو ) وجود دارد. همان روح یگانه و پاک ( نمی خواهم بگویم معصوم و عاری از هرگونه گناه ، در پستهای قبلی به این موضوع پرداخته ام ) و قابل ستایش ، آیا سزاوار است که این روح کوچکی را که به ما ( هرمس و تو ) عطا کرده را در درگاه آن روح بزرگ خار و ذلیل کنیم ؟؟؟

(( مغز آدمی قادر است او را بیمار کند)) و یا همین مغز می تواند آدم را وادار به گناه کند و یا از انجام معصیت باز دارد. پس انسان باشید و رحیم را بابت دمیدن روح خود در کالبد شما شرمنده نکنید . چون با العفو ، العفو کردن خود انگار رحمان را به غلط کردن و پشیمانی می اندازید .

شهامت داشته باشید و تقاص خود را در زیر درخت زقٌوم بدهید و اگر آنقدر سُست هستید که توان تقاص کار هایتان را ندارید خود را از انجام گناه باز دارید.