خیلی مسخره است که ما داریم توی این دنیای به این کثیفی با آدمهای کثیفترش تقاص یک بار غفلت حوٌا را میدهیم . حواٌی که وسوسهَ میوهَ ممنوع شده بود و زیر این وسوسه خود تاب نیاود و آن را چید . ولی هنوز که هنوزه درس نگرفتیم که در مورد این ممنوعیت ها قدرتی نشان بدهیم و همیشه نسبت به چیزهای ممنوع ( خوردنی ها . آشامیدنی ها. خواندنی ها )  حرص تر شده ایم . در زیر یکی از اشعار کارو که ممنوع می باشد را برایتان گذاشتم .

زین سپس با دگران عشق و صفا خواهم کرد                همچو تو یکسره من ترک وفا خواهم کرد

زین سپس جای وفا چو تو جفا خواهم کرد                    ترک سجاده و تسبیح و َردا خواهم کرد

گذر از کوی تو چون باد صبا خواهم کرد

هرگز این گوش من از تو سخن حق نشنید                      مردمان گوش به افسانهَ زاهد ندهید

داده از پند به من پیر خرابات نوید                              کز تو ای عهد شکن این دل دیوانه رمید

شِکوه زآین بدت پیش خدا خواهم کرد

درس حکمت همه را خواندم و دیدم به عیان                      بهر هر درد دوایی است دواها پنهان

نسخهَ درد من این بادهَ ناب است بدان                               کز طبیبان جفا جوی نگرفتم درمان

زخم دل را میِ ناب دوا خواهم کرد

من که هم می خورم و دُردی آن پادشهم                           بهتر آنست که اِمشب به همانجا بروم

سر خود بر در خُمخانهَ آن شاه نهم                                  آنقدر باده خورم تا زغم آزاد شوم

دست از دامن طناز رها خواهم کرد

خواهم از شیخ کشی شهره این شهر شوم                       شیخ و ملاء  و مُریدان همه را قهر شوم

بر مذاق همه شیخان دغل زهر شوم                             گر که روزی زقضا حاکم این شهر شوم

خون صد شیخ به یک مست روا خواهم کرد

زکم و بیش و بسیار بگیرم از شیخ                                 وجه اندوخته و دینار بگیرم از شیخ

آنقدر جامه و دستار بگیرم از شیخ                                   باج میخانهَ اَمرار بگیرم از شیخ

وسط کعبه دو میخانه بنا خواهم کرد

وقف سازم دو سه میخانهَ با نام و نشان                        وَندَر آنجا دو سه ساقی به مهروی عیان

تا نمایند همه را واقف ز اسرار جهان                       گِرد هر چرخ به من مهلتی ای باده خواران

کف این میکده ها را زعبا خواهم کرد

هر که این نظم سرود خرٌم و دلشاد بُود                          خانهَ ذوقی و گوینده اش آباد بُود

انتقادی نبود هر سخن آزاد بُود                                    تا قلم در کف من تیشهَ فرهاد بُود

تا ابد در دل این کوه صدا خواهم کرد

متشکرم از دوست خوبم ( م . خ ) که این شعر را به صورت دست نوشته برای هرمس فراهم کرد .